จำได้ว่า ครั้งสุดท้ายที่ได้ทำบุญให้เด็กกำพร้า หรือเด็กพิการครั้งสุดท้าย
มันก็ผ่านมา 3 ปีแล้ว
ยิ่งถ้านับย้อนไปถึงครั้งแรกที่เลี้ยงเด็กกำพร้า ก็คือ 8 ปีที่แล้ว
แม่เจ้า แก่ว่ะ
ครั้งแรกตอนปีหนึ่ง นัดกับเพื่อนรวมกันเป็นสิบไปเลี้ยงเด็กอ่อนพญาไท
เป็นครั้งแรกที่ได้ทำบุญให้กับเด็กๆเหล่านี้
ครั้งนั้นเข้าไปที่สถานรับเลี้ยงแล้ว บรรยากาศร่มรื่นมาก
แต่ถ้าให้เลือกได้ ก็คงไม่มีใครอยากอยู่ที่นั่นหรอก
กิจกรรมที่ทำวันนั้น ก็ได้เลี้ยงอาหารกลางวัน ป้อนข้าวน้องๆ
ตอนป้อนนี่ บางคนชอบเล่นก็จะกินไปเล่นไป
บางคนขี้อาย ก็กินคำ มุดโต๊ะหนีที เอ่า จะอิ่มไหมนั่น
พี่เลี้ยงก็จะพาดูพื้นที่รอบๆ ก็ไปเจอห้องหนึ่งที่เป็นเด็กเล็ก
มีคนหนึ่งอยู่ในเปล พอเห็นคนมาเยี่ยมก็ยิ้ม ลุกขึ้นมาเกาะเปลร้องแอ๊ๆ
แต่มีคนนึงที่ผมเห็น น้องเค้าท้องใหญ่มาก รู้สึกว่าจะเป็นโรค จำไม่ได้โรคอะไร
พี่เลี้ยงแกก็เล่าประวัติของน้องเค้า ฟังแล้วก็น่าสงสาร แต่จำไม่ได้แล้ว ฮ่าๆ
เอาเป็นว่าวันนั้น ทั้งดีใจทั้งสงสาร
ดีใจที่อย่างน้อยเราก็ทำให้น้องๆเค้ามีเพื่อนเล่น ถึงจะเป็นเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็เถอะ
อีกใจก็สงสาร ถ้าเป็นเศรษฐีนะ จะบริจาคเป็นแสนโชว์นายกแมร่งเลย
หลังจากเลี้ยงเด็กๆเสร็จก็ยังคุยกับเพื่อนๆอยู่เลยว่า อยากจะมาเลี้ยงทุกๆปี
แต่เวลาผ่าน ลมปากก็ปลิวหายไป ฮ่าๆๆ ลืมกันหมด
มาถึงวันนี้ 8 ปีกว่าแล้ว
หัวหน้าผมนัดจะทำบุญให้เด็กอ่อน แต่เป็นที่รังสิต คลองอะไรจำไม่ได้ คลอง 5 มั้ง
ป้ายทางเข้า
ออกเดินทางจากออฟฟิศ 11 โมง คลาดเคลื่อนจากกำหนดการเดิม 9 โมงเช้า
ไปถึงเที่ยงกว่า ทางเข้าดูร่มรื่น รื่นรมย์
มีกำแพงฝีมือเด็กๆละเลงสีกัน
สวนหย่อม กับของเล่นให้หนูๆวิ่งไล่เตะ ทะเลาะกันตามอัธยาศัย
พื้นที่ติดต่อรับบริจาคของ ห้องที่เห็นคือห้องทานอาหารของน้องๆ
บรรยากาศภายในสถานรับเลี้ยง
แต่
หาเด็กไม่เจอสักคน
เพิ่งมารู้ว่าเด็กกินข้าวเที่ยงตอน 11 โมง ไปถึงน้องๆก็ขึ้นไปนอนตีพุงกันหมดแล้ว
ฮ่าๆๆ
ของที่บริจาคก็เป็นของปัจจัยหลักที่ทางสถานดูแลจำเป็นต้องใช้จริงๆ
รวมกับเงินบริจาคอีกจำนวนหนึ่ง ไว้สำหรับซื้อของจำเป็นเพิ่มเติม
ของที่เอามาบริจาค
กระดานแจ้งของที่ต้องการด่วน ใครว่างกะมีตังค์ก็ช่วยๆหน่อยเน้อ
เสร็จกิจ จึงกลับ แวะกินก๋วยเตี๋ยวเรือรังสิตซะหน่อย ให้รู้ว่ามาถึงรังสิตแว้ววว
เด็กๆพวกนี้บางคนต้องถือว่าไร้วาสนา
เกิดมาพ่อแม่ไม่เลี้ยงบ้าง ตายจากกันไปบ้าง
แต่บางคน ไม่รู้ทำบุญมาด้วยอะไร
พ่อแม่ยากจนเลี้ยงไม่ได้ แต่มีฝรั่งรับไปเลี้ยง
โกอินเตอร์ ท่องเอบีซีก่อนจะเขียน กอไก่เป็นซะอีก
ผู้ใจบุญกำลังดูนอ้งๆที่โกอินเตอร์
ชื่อคุ้นๆนะ - -"
วาสนาคนมันเลือกไม่ได้เนาะ
สาบานนะว่าเห่าได้ นึกว่าหมี
สภาพรถ ที่ต้องชาร์จพลังไว้สำหรับขากลับ ฮ่าๆ
ผู้ใจบุญไม่ประสงค์จะออกเงิน แต่จะออกนาม ฮ่าๆๆๆ
