“…เป็นหนังก็ดี เป็นเอ็มวีก็เด่น คอลเลกชั่นพิเศษของ เดอะบีทเทิ่ลส์...”
2007 Golden Globe Nominee : BEST PICTURE (Music / Comedy)
2007 Academy Award Nominee : COSTUME DESIGN
ริมหาดเมืองลิเวอร์พูล
หนุ่มอู่เรือนั่งอยู่ริมหาดร้องเพลง The Beatles
ภาพของความรุนแรง และสงครามก่อขึ้นเป็นรูปเกลียวคลื่น
เป็นฉากเปิดตัวหนังที่บ่งบอกถึงอารมณ์ของหนัง
ที่กำลังจะตามมาได้เป็นอย่างดี
หลังจากเกริ่นนำประวัติของตัวละครโดยย่อแล้ว ตัวละครเอกทั้ง 6 คน
ชายหนุ่มจากลิเวอร์พูลมาตามหาพ่อที่อเมริกา
หนุ่มอเมริกันผู้รักสนุกแต่ต้องเกณฑ์ทหารไปเวียดนาม
สาวอเมริกันที่มีความหลังกับสงคราม
สาวใหญ่นักร้องผู้เป็นเจ้าของห้องพัก
นักมือกีต้าร์จากกาฬทวีป
และ สาวน้อยผู้ตามหาความรัก
ความสัมพันธ์ของตัวละครทั้ง 6 ค่อยๆเป็นค่อยๆไป
เสมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน
แต่ท่ามกลางการใช้ชีวิตในเมืองนิวยอร์คนั้น
อีกฟากโลกหนึ่ง
ในเวียดนามก็เกิดสงครามระหว่างอเมริกา และเวียดนาม
ชาวอเมริกันส่วนหนึ่งไม่เห็นด้วยกับการบุกรุกเวียดนามของอเมริกา
...การปฏิวัติ คือคำตอบ
The Beatles ถูกสอดแทรกได้ถูกจังหวะ
สาระ เนื้อหาของเพลง
การเรียบเรียงใหม่ให้เข้ากับเหตุการณ์ของหนังในแต่ละช่วง
ตัวประกอบที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่อง
ถูกดึงมาใช้สร้างอารมณ์ของเพลง
อารมณ์เพลงเข้ากับหนัง และอารมณ์หนังเข้ากับเพลง
คนเมืองคือนักเต้น เด็กๆในเมืองคือนักร้อง ชายจรจัดคือผู้ขับกล่อม
เป็นคอรัส เป็นเสียงประสาน
รวมไปถึง
เป็นตัวเอกของเหตุการณ์ในช่วงนั้นๆ
เช่น การเกณฑ์ทหาร กับเพลง I want you มีลุงแซมเป็นคนร้อง
ภาพของหนังแบ๊กกราวนด์หลักของเรื่องเหตุการณ์ตั้งแต่กลางเรื่อง
เกิดขึ้นในนิวยอร์ค
แต่ในความเป็นภาพมหานคร ก็ยังมีความเป็นจินตนาการ
ภาพกราฟฟิค เอฟเฟกต์ ถูกสอดแทรกเพื่อส่งเสริมความหมายเข้าไป
สตรอเบอร์รี่สีแดงสด กลายเป็นสัญลักษณ์ที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์
ทั้งรัก หึง หวง และโกรธแค้นผสมกัน
รวมไปถึงบทเพลงที่สามารถให้กำลังใจอีกฝ่ายหนึ่งได้
...แม้จะอยู่ห่างกันข้ามสมุทรเช่นเพลง Hey Jude
The Beatles คือพระเอกตัวจริงของหนังเรื่องนี้
แม้ไม่ได้ถูกเอ่ยชื่อออกมาเลยก็ตาม
แต่มีหลายสิ่งที่ถูกดึงมาจาก The Beatles
นอกจากเพลงเช่น คอนเสิร์ตบนดาดฟ้า
The Beatles เคยเล่นคอนเสิร์ตเล็กๆบนดาดฟ้า
ซึ่งผิดกฎหมายในปี 1969(เปิด youtube หาคำว่า I got the feeling ดูได้)
ตอนนั้นเป็นตึกแอปเปิ้ลเรคคอร์ด
ซึ่งหนังเรื่องนี้ก็เปลี่ยนจากแอปเปิ้ลมาเป็นสตรอเบอร์รี่ไปซะ
จุดหนึ่งของหนังที่(ส่วนตัว) ดูแล้วขัดใจก็คือ
ความรักแบบฉาบฉวยของหนุ่มสาว
ฝ่ายชายก็มีคนรักอยู่ที่อังกฤษ
ฝ่ายหญิงสาวก็เพิ่งเสียคนรักไปในสงคราม
แต่ความรักเกิดสปาร์คติดกันได้อย่างรวดเร็ว
ซึ่งก็อาจจะเกิดจากความเหงา
ซึ่งตรงนี้(ส่วนตัว)ยังไม่อินกับความรักของคู่นี้เท่าไรนัก
ส่วนคู่นักร้องกกับมือกีต้าร์ ก็รู้สึกว่าเร็วเกินไป ตามไม่ทัน
ภาพของความรุนแรงจากสงคราม
เหยื่อของสงครามทั้งในสนามรบ นอกสนามรบ และที่บ้าน
คนที่เฝ้ารออยู่ รอลูก รอสามี รอคนรักของตนกลับมา
แต่สุดท้ายได้แค่...ธงชาติผืนเดียว
…Let it be…
