เย้.....เย้ เย้ เย้ เย้ เย้...

นี่คืออารมณ์ตอนตี 5 เช้าวันที่ 22 พฤษภาคม 2551

อารมณ์ระเบิดแตก กิ๊วก๊าว อยากจะกรี๊ด แต่กลัวแต๋วแตก

ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้น 1 คืน ได้นอนแค่ 2 ชั่วโมง เพราะต้องมาทำงานเลิก ตี 1 แท้ๆ

ตอนนั้นหูตาสว่าง วิ่งขึ้นห้องไปเอากล้องถ่ายรูปมาถ่ายหน้าจอโทรทัศน์

เหมือนคนบ้าเลย ฮ่าๆๆ

ภาพนักเตะแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดเฉลิมฉลองแชมป์ยูฟ่า แชมเปี้ยนลีก

แต่ละคนชูถ้วย และบรรจลจูบต่อๆกัน (อี๋ว่ะ)

คนดูนับหมื่นในสเตเดียม ยิ้ม หัวเราะ ผิดหลัง และร้องไห้ปนเปกันไป

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของผม ที่ได้เห็นทีมรักชูถ้วยแชมเปี้ยนลีก

เพราะเมื่อตอนปีที่ได้ทริปเปิ้ลแชมป์นั้น ผมยังติดภารกิจเรียนหนังสือ

การนอนเกิน 4 ทุ่ม ถือเป็นเรื่องลำบากมาก

ปีนี้ไม่ต้องเรียน แถมจะลาหยุดอีกตะหาก เลยได้ดูสมใจอยาก

ได้เห็นทีมรักชูทั้งถ้วยพรีเมียร์ และถ้วยแชมเปี้ยนลีกทั้งสองถ้วยในปีนี้

รู้สึกอิ่มอุ่น ไม่เสียแรงเชียร์ อิอิ

ก่อนเริ่มเกม ความกลัวผิดหวังพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง

แต่เมื่อเริ่มเกมกลับกลายเป็นความมั่นใจเกินร้อยว่า

คืนนี้หมูแน่

แต่หลังจากโดนตีเสมอก่อนหมดครึ่งแรก

ชิหายเลี้ยวววว...เครียด

ครึ่งหลังโดนบี้อย่างหนัก แต่รอดมาได้ด้วย เสาและคานทั้งนั้น

ช่วงต่อเวลา ไม่ได้ดีขึ้นเลยแม่เจ้า

ต่อเวลาครึ่งหลัง ก็ไม่ได้ต่างอะไรเลยถึงจะมีใบแดงให้ไอแมงสาบด(ร)อกบ้าก็เหอะ

ลูกโทษคือตัวตัดสินหลังจากเสมอกันแบบเสียวทวารหนัก 1-1

เพียงแค่ตัวยิงที่สาม (หรือสองหว่า) เจ๊ดโด้วางบอลก่อนจะถอยหลังมาตั้งหลัก

ภาพอดีตตอนยิงบาร์ซ่าไม่เข้ามันย้อนกลับมา

แล้วมันก็เป็นจริง...ไอเจ๊ดดดโด้....แม่เยสสสส

แต่แล้วก็ฟ้ากลั่นแกล้ง

จอห์น เทอร์รี่ กัปตันกระดูกเหล็กวางบอล ฝนเริ่มเทหนักกว่าปกติ

กองหลังดีเดือดวิ่งเข้ามาสไลด์ตัว ก่อนเตะบอล

แม้ว่าฟาน เดอ ซาร์จะพุ่งผิดทาง แต่ก็ดีที่ไม่ต้องเจ็บตัวโดนบอลอัด เพราะบอลมันชนเสาออกไป

เอาแล้ววววว...ขอลุ้น ลูกต่อลูกแล้ววว

เชลซีวางแผนมายิงทางซ้ายของน้าเอ๊ดทุกคน

น้าเอ๊ดก็เลยเล่นจิตวิทยา พุ่งขวาแม่งตลอด ดูว่าใครจะอดทนได้มากกว่ากัน

แล้วก็เป็นอาเนลก้า

พลั๊วะ...บอลลอยละลิ่วออกจากมือน้าเอ๊ด พ้นปากประตูไป

เย้.......หมดคำบรรยายในนาทีนั้น

ในที่สุดสิ่งที่ลุ้นมาตลอดตั้งแต่เปิดฤดูกาลก็เป็นจริง

ดับเบิ้ลแชมป์

หนึ่งถ้วยใหญ่สุดในฟุตบอลอังกฤษ

และ หนึ่งถ้วยใหญ่สุดในสโสรยุโรป

เฟอร์กี้ขอสอง

ถ่ายจากทีวี ฮ่าๆๆ บ้ามาก