หลายวันที่ผ่านมานี้ อยู่ในช่วงทำงานหลายโปรเจกต์ต่อกัน

การกลับบ้านขณะที่ท้องฟ้ายังมีแสงเป็นเรื่องผิดปกติ

มอเตอร์ไซค์รับจ้าง รถเมล์ กลายเป็นคนคุ้นเคยที่ห่างไกลกัน

Taxi เข้ามามีอิทธิพลต่อการหลับนอนของผมมากขึ้น

โชคดี ที่ที่ทำงานกับแหล่งกบดานของผมอยู่ไม่ไกลกันมาก

ค่ารถ 60-70 บาทยังถือว่าโอเคกับการตลุยราตรีของผม 

เมื่อวานนี้ (วันที่ 10 เม.ย) หลังจากเสร็จงานประมาณ 2 ทุ่มกว่า

ลูกพี่ก็ชวนไปกินข้าวแถวทาวน์อินทาวน์

ขากลับขี้เกียจต่อรถเมล์ ก็เลยโบก Taxi ซะ

คุณลุงที่น่าจะผ่านร้อนหนาวมาไม่ต่ำกว่า 70 ครั้งเป็นสารถี

แกขับรถที่สภาพไม่น่าใหม่กว่า 10 ปีได้ละ

แอร์ไม่เย็น แต่ก็ไม่ทำให้อึกอัดมากมาย

เสียงเบรค ครึ่กๆๆๆๆ ทุกๆครั้งที่แกสัมผัส

น่ากลัวว่าล้อจะหมุนนำหน้ารถจริงๆ

แกขับมาถึงทองหล่อ ติดไฟแดงอยู่

แกก็หยิบถุงยาในช่องเก็บของหน้ารถมากิน

ผมไม่ทันมองว่ายาเยอะมากขนาดไหน

รู้แต่ว่าแกใช้เวลาในการแกะซองยา และหยิบเม็ดยามาเข้าปากพอสมควร

หลังจากแกดื่มน้ำ แกก็พูดกับผมประหนึ่งรำพันขึ้นมา

แก่แล้วก็ต้องกินยาเยอะ...

ฟังแล้วผมคิดถึงลูกๆที่บ้านของแกทันที

ทำไมคนแก่ขนาดรุ่นน้องของปู่ผมยังต้องมาขับรถรอบดึก

ความสนุกของแก หรือเพื่อยาไส้ชีวิตของแกกันแน่

จากนั้น ผมก็กลับมามองถึงตัวเอง ผมนึกถึงพ่อ...(ยังมีชีวิตนะเฟ้ย)

คิดอะไรไม่บอก...หึหึ

เวลาขับรถแกก็จะพูดบ่นไปเรื่อย แต่วิธีการพูดของแกฟังแล้วรู้สึกว่าแกเป็นคนแก่ที่ใจดี

ไม่มีคำหยาบแบบที่ Taxi ภูธรหลายๆท่านเคยกล่าวเวลาโดนแซง

ผมมองที่มิเตอร์เมื่อใกล้จะถึงบ้าน เลขขึ้นเกือบจะแปดสิบบาท

ผมตั้งใจว่าจะให้แกร้อยนึง ไม่ต้องทอน

ตอนจ่ายเงินผมก็บอกแกไปว่าไม่ต้องนะครับลุง

ลุงแกตอบขอบคุณกลับมา แต่แกบอกว่า

แกรับไม่ได้ แกก็เห็นเราเป็นคนทำมาหากินเหมือนกัน

แกไม่อยากเอาเปรียบ ซึ่งผมก็อยากให้ด้วยบริสุทธิ์ใจ

แต่ก็ไม่อยากขัดปณิธานแก

เข้าบ้านมาลองคิดอีกทีหนึ่ง

มันก็เหมือนกับว่าเราดูถูกคนอื่นเนาะ

เหมือนว่าเรามองว่าเขาทำอะไรไม่ได้

ก็รู้สึกขอโทษคุณลุงนะ แต่เราไม่ได้ตั้งใจมองอย่างนั้น

เอาเหอะ ตราบใดที่แกยังสนุกกับการทำงาน

ก็ขออวยพรให้แกหายไวๆ ขับรถได้ตังเยอะๆ ละกัน

ส่วนผม ก็ขอให้ได้ทำงานที่ไม่ต้องกลับดึกสักวันจะได้ไม๊...

...กล้วยทอด...